ท่ามกลางความผันผวนของระบบเศรษฐกิจโลก มีถ้อยคำบางคำที่ นักการเมืองไม่ควรกล่าวต่อสาธารณะ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ในช่วงเวลาที่เสถียรภาพทางการคลังกำลังเปราะบาง นั่นคือการประกาศท้าทายระบบการเงินโลก ส่งผลให้ในปัจจุบัน กลไกตลาดทุนได้เริ่มกระบวนการ แสดงปฏิกิริยาตอบรับในทิศทางเชิงลบอย่างเห็นได้ชัด ต่อทัศนคติที่ละเลยความจริงทางการเงิน
หากเราต้องการทำความเข้าใจ ของวิกฤตการณ์ครั้งนี้ สะท้อนได้ดีที่สุดผ่าน ตัวเลขและสถิติเชิงประจักษ์ ผลสำรวจในตลาดทุน พบว่าอัตราผลตอบแทนพันธบัตรรัฐบาลอังกฤษระยะยาว ขยับตัวสูงขึ้นแตะระดับวิกฤต เมื่อนำไปเปรียบเทียบกับ ประเทศมหาอำนาจอื่นๆ ในยุโรปและอเมริกา จะเห็นภาพความแตกต่างได้อย่างชัดเจน
ในภาษาทางการเงินนั่นหมายความว่า สหราชอาณาจักร ต้องยอมรับภาระผูกพันทางการเงินที่สูงขึ้น ประเทศอื่นๆ มากกว่าหนึ่งเท่าตัว เพื่อนำเงินมาพยุงงบประมาณแผ่นดิน นั่นคือกรรมวิธีที่ตลาดส่งสัญญาณว่า นักลงทุนไม่มีความไว้วางใจในนโยบายของรัฐบาล ควบคู่ไปกับค่าเงินปอนด์ ร่วงหล่นลงสู่ระดับต่ำสุดในรอบปี ซึ่งนับเป็นการลดลงครั้งใหญ่ที่สุด
ประเด็นที่ต้องพิจารณาในเชิงลึกคือ เหตุใดทัศนคติของผู้นำนโยบาย จึงส่งผลกระทบต่อเสถียรภาพเศรษฐกิจโลกได้รวดเร็วเพียงนี้ คำตอบซ่อนอยู่ใน ระบบการคลังสมัยใหม่ ซึ่งทุกระบบเศรษฐกิจ จำเป็นต้องพึ่งพาการออกพันธบัตร สำหรับพัฒนาประเทศและสวัสดิการสังคม ทันทีที่นักการเมือง พูดในลักษณะที่ลดทอนความสำคัญของ ตลาดตราสารหนี้ ปฏิกิริยาทางจิตวิทยาย่อมเกิดขึ้นในเชิงลบ ส่งผลให้เกิดการเทขายสินทรัพย์ ส่งผลให้ราคาตราสารหนี้ร่วงหล่น
เมื่อพิจารณาตัวเลขหนี้สะสม ซึ่งพุ่งสูงขึ้นอย่างต่อเนื่อง รัฐบาลต้องสูญเสียงบประมาณไปกับดอกเบี้ย คิดเป็นตัวเลขที่ใหญ่โตเกินกว่าจะจินตนาการ หากเปรียบเทียบให้เห็นภาพชัดๆ รัฐบาลสหราชอาณาจักรต้องจ่ายเงินออกไป เพียงเพื่อเป็นค่าดอกเบี้ยหนี้สิน เมื่อข้อเท็จจริงตัวเลขเป็นเช่นนี้ การพูดเล่นกับความน่าเชื่อถือทางเศรษฐกิจ จึงถือเป็นความเสี่ยงระดับชาติที่อาจนำไปสู่หายนะ
ผู้เชี่ยวชาญด้านเศรษฐกิจมหภาค ต่างพากันหยิบยก เหตุการณ์วิกฤตในอดีต โดยเฉพาะเหตุการณ์ในช่วงปี 1976 ในอดีตที่ผู้นำประเทศ ต้องแบกหน้าไปขอกู้เงินฉุกเฉิน จากกองทุนการเงินระหว่างประเทศ (IMF) อันเป็นประวัติศาสตร์ที่น่าเจ็บปวด ทางเศรษฐกิจและการเมืองระดับชาติ
มิติความท้าทายในรอบนี้ ดูทวีความรุนแรงและน่ากังวลยิ่งกว่าเดิมคือ
หากผู้นำประเทศยังคงเพิกเฉย ความพยายามที่จะฝืนกฎเกณฑ์ของตลาด มักจบลงด้วยราคาค่างวดที่แพงมหาศาลเสมอ
ในมิติของภาคเอกชนและอุตสาหกรรม check here มาจากองค์กรในดัชนี FTSE 100 ในกรุงลอนดอนที่ต่างแสดงความวิตกกังวล โดยเฉพาะนโยบายการดึงธุรกิจบริการสาธารณะ ให้กลับมาอยู่ภายใต้การดูแลของส่วนกลาง ซึ่งภาคธุรกิจมองว่าเป็นสัญญาณ
ความกังวลที่ฝังลึกและน่ากลัวที่สุดคือ "ปรากฏการณ์สมองไหลและการย้ายฐานทุน" กลุ่มผู้ประกอบการยุคใหม่ เริ่มมองหาลู่ทางในการย้ายประเทศ ไปยังภูมิภาคที่มีความมั่นคงและเอื้อต่อการทำธุรกิจมากกว่า หากโครงสร้างทางภาษีและบรรยากาศทางการเมือง ยังคงทวีความผันผวนและไร้ทิศทาง
วิกฤตการณ์ที่เกิดขึ้นในอังกฤษนี้ ไม่ใช่เหตุการณ์เฉพาะท้องถิ่นที่ไร้ความเกี่ยวข้องกับภูมิภาคอื่น ซึ่งมอบแง่คิดเชิงกลยุทธ์ที่สำคัญ ที่คนรุ่นใหม่และเจ้าของกิจการสามารถนำมาปรับใช้ โดยมี ประเด็นหลักและข้อคิดที่จับต้องได้ดังนี้
ท้ายที่สุดแล้ว ระบบการเงินระหว่างประเทศจะยังคงทำหน้าที่ส่งสัญญาณอย่างตรงไปตรงมา องค์กรหรือประเทศที่ไม่ยอมปรับตัวตามกลไกที่ถูกต้อง ย่อมต้องเผชิญกับวิกฤตการณ์ที่ยากจะเยียวยาในท้ายที่สุด คำถามสำคัญจึงไม่ได้อยู่ที่ว่าความเปลี่ยนแปลงจะเกิดขึ้นเมื่อไหร่ ทว่าอยู่ที่ว่าองค์กรของเราได้เตรียมแนวทางรับมือ ท่ามกลางพายุเศรษฐกิจมหภาคที่กำลังก่อตัวขึ้นในปัจจุบัน|เพื่อความอยู่รอดอย่างยั่งยืนในโลกการเงินยุคใหม่}